mashroom1

ثبات قدم: راهنمایی برای استمرار

“وسط کار انگیزه‌ام را از دست می‌دهم و کار را ول می‌کنم. باید این بار با خودم عهد ببندم که کار را رها نمی‌کنم.”

این جملات را بارها از افرد مختلف شنیده‌ام. افرادی که بیشترشان می‌خواهند کاری را شروع کنند و به سرانجام برسانند اما بارها در این راه شکست خورده‌اند. و هربار این حرف را دوباره از کسی می‌شنوم، می‌دانم اگر جزو افراد عادی گونه‌ی انسان باشد؛ که هست، هرچقدر هم که خوب عمل کند، سلسله‌ای از پیمان‌شکنی و خودسرنشگری پیش رو دارد. من آن ها را تشویق می‌کنم با خود عهدی نبندند که خلاف طبیعت انسانیشان است. البته طبیعت انسانی تا آنجا که علم به آن رسیده.

بسیاری از ما در عهدهایی که با دیگران می‌بندیم، بسیار متعهد هستیم اما به خودمان که می‌رسد، تعهد چندان ضروری به نظر نمی‌رسد. ما بهانه‌های خودمان را می‌شناسیم، فراموش می‌کنیم که باید از خودمان بابت تمام قول‌هایی که زیرشان زده‌ایم عذرخواهی کنیم و چون نمی‌توانیم دائما از خود فرار کنیم، به سرعت خودمان را می‌بخشیم و به سراغ عهدبستنی دوباره می‌رویم. از زبان خواندن به کاهش وزن، از کاهش وزن به پس انداز، از پس‌انداز به سحرخیزی و…

از “…” استفاده کردم چون می‌توانم این لیست را تا فردا صبح ادامه بدهم، تا جایی که شما دیگر حوصله‌ی خواندن این متن را نداشته باشید و به اصل مطلب نرسید. اصل اصل مطلب همان است که جناب سعدی می‌فرماید:

عهد نابستن از آن به که ببندی و نپایی

_پس اگر عهدی نبندم، و یک راست تا قله‌های موفقیت پیش نرویم، چطور موفق شوم؟ آیا دوباره شکست نخواهم خورد؟

_نه. اگر از چند نکته آگاه باشید و آنها را به کار ببندید، شکست نخواهید خورد. از جمله: 

معنا مهم است

قبل از شروع یک کار معنای پشت آن را برای خود تعریف کنید. هدف شخصی شما از پرداختن به این کار چیست؟ هر زمان که متوقف شدید، به این هدف رجوع کنید تا بدانید چرا شروع کرده‌اید و می‌خواهید به کجا بروید.

با یک دست چند هندوانه برندارید

منابع، زمان و انرژی ما محدود است. گاهی برای استمرار باید چیزهایی را کم کرد و یا چیزهای تازه‌ای به برنامه اضافه کرد تا موفق‌تر عمل کنید

پیشبینی کنید

از همان ابتدا پیش‌بینی کنید چه چیزهایی می‌تواند باعث توقف شما شود و تا حد امکان عوامل مزاحم را حذف کنید.

توقف مساوی با شکست نیست

از توقف‌هایتان فاجعه نسازید. چه بسا گاهی در طول مسیر، مجبور باشید برای عملکرد بهتر، بایستید. شما باید بدانید چطور در این توقف‌ها، بازی را به نفع خود برگردانید. که راهش را در زیرنوشته‌ام:

توقف به نفع شماست

بپذیرید که هرچقدر هم عهدتان با خودتان محکم باشد، مانع از توقف نمی‌شود. عملگرایی و استمرار مثل عروس های قدیم نیستند که با لباس سفید به خانه بیایند و با کفن سفید بروند. شما در مسیر رسیدن به یک هدف، بارها و بارها متوقف خواهید شد. بجای تمرکز بر این که خودتان را از توقف منع کنید، به پیشواز توقف‌ها بروید. نه این که از قصد یا با بهانه‌های واهی خودتان را متوقف کنید. بلکه در زمان توقف با خود مهربان باشید و رفتارهایتان را بدون قضاوت پایش کنید. درست مثل آن ضرب‌المثل که می‌گوید عاقل از یک سوراخ دوبار گزیده نمی‌شود؛ فکر کنید هربار که شکست می‌خورید، یک سوراخ ماردار را کشف کرده‌اید. شما باید آن را به خاطر بسپارید تا دیگر از آنجا گزیده نشوید.

به عبارت دیگر اگر رفتار، افکار و احساساتی که سبب توقف شما شده‌اند را به درستی شناسایی کنید، بار دیگر آن اشتباه راتکرار نمی‌کنید و راحت‌تر به راهتان ادامه می‌دهید. می‌توانید برای راحتی کار در زمان توقف از چک لیست زیر استفاده کنید.

دانلود چک‌لیست مورد استفاده در زمان توقف برای ثبات قدم

علت اصلی را بیابید

گاهی باید علت رها کردن را در جایی به غیر از حوزه‌ی کار و هدفتان جست‌وجو کنید. مثلا یک ناخوشی جسمی می‌تواند سبب خستگی و در نتیجه توقف شود. این گونه علت‌ها دامنه‌ی بسیار وسیعی دارند و به جسم محدود نمی‌شوند. می‌توانید برای شناسایی دقیق این علل از یک متخصص مثل یک کوچ کمک بگیرید.

از دیگران کمک بگیرید

این که بعضی‌ها می‌گویند “باید زور بالا سرم باشه تا کار انجام بدم” همیشه هم بد نیست. همراهی یک دوست و حمایت او از شما در مسیر، در اکثر مواقع کمک کننده و به نفع شماست.

با قدم‌های کوچک آغاز کنید

 قدم‌هایی آن قدر کوچک که خنده‌دار به نظر می‌رسند اما برای پیشرفت به شما کمک می‌کنند. شما در طول زمان، هر وقت که بخواهید، می‌توانید این قدم‌ها را بیشتر و چالشی‌تر کنید. رشد این گونه اتفاق می‌افتد.

پیشرفت خود را ببینید

ثبت وقایع و پیشرفت‌های کوچک به شما کمک می‌کند یک توقف را به معنای صفر شدن زحماتتان ندانید. بولت ژورنالینگ، تجربه‌نگاری و یا تیک زدن ساده‌ی کارهای روزانه می‌تواند به شما کمک کند در مسیر ثابت‌قدم بمانید.

به خودتان پاداش دهید

کودک درونتان باید شوقی برای همراهیتان داشته باشد.

اگر پاداش دادن به خودتان را لوس و بی‌هدف می‌دانید،برای هر مرحله‌ای که پشت سر می‌گذارید(مثلا دو هفته در مسیر بودن)، یک نشانه در نظر بگیرید با چشم ببینید و با دست لمس کنید که چه مسیری را طی کرده‌اید.

باورهایتان را شناسایی کنید

باورهایی از قبیل

  • نمی‌توانم
  • این کار سخت است
  • از من گذشته
  • من شرایط فیزیکی‌اش را ندارم
  • بماند برای شنبه
  • دیگران چه می‌گویند
  • مادرم (پدرم، خاله جان، بقال سر کوچه یا هر کس دیگری)از من خواسته

حتی اگرآگاهانه نباشند، کار خودشان را می‌کنند و می‌توانند جایی که انتظارش را نداریم ما را زمین بزنند. برای شناسایی و در صورت لزوم تغییر آن‌ها وقت بگذارید.

بعد از اینجا کجا بریم؟

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

تمام حقوق مادی و معنوی این سایت متعلق به تارا یاراحمدی هست.

Copyright ©2021