mashroom1
meaningless

بیهوده‌های دائمی

 بچه‌ها وقتی بازی می‌کنند، همه چیز را فراموش می‌کنند. آن‌ها با بازی، زندگی کردن را یاد می‌گیرند و رشد می‌کنند. همه‌ی کودکانی که من دیدم، بازی با همسالان خود را بیشتر از بازی با بزرگسالان دوست دارند. از آن‍‌ها چیزهایی می‌آموزند که پدر و مادر نمی‌توانند عرضه کنند. و برای آن‌ها تفاوتی ندارد دقیقا چه نوع بازی انجام می‌دهند. هرچیزی که کمی سرگرم‌کننده باشد، آن‌ها را مشغول می‌کند. برای آن‌ها مهم نیست هدف از این بازی‌ها چیست. و هنگامی که بازی تمام می‌شود، سریع اعتراض می‌کنند که “حوصله‌م سرر فته!”. اما اگر پیوسته به بازی ادامه دهند، نه می‌خوابند، نه غذا میخورند و نه به دستشویی خواهند رفت. پس همیشه باید بزرگ‌تری باشد که از دور از آن‌ها مراقبت کند و به آن‌ها یادآوری کند به موقع به دستشویی بروند، غذا بخورند و بخوابند.

این روزها رفتار ما بسیار شبیه به رفتار کودکان شده‌است و حضورمان در دنیای مجازی، برایمان حکم بازی را دارد. دائما یا دستمان یا فکرمان مشغول آن است، اگر از اینترنت دور باشیم احساس بی حوصلگی و اضطراب می‌کنیم. و این مشغولیت، باعث می‌شود از اهداف و مهم‌ترین ارزش‌های زندگیمان دور بیفتیم. با این تفاوت که بزرگ‌تری هم وجود ندارد تا مراقبمان باشد و اگر خودمان هم کمی ناهشیار باشی، اهداف که هیچ، مراقبت از جسم و روحمان را هم فراموش می کنیم. -احتمالا برای شما هم اتفاق افتاده که در حین چت با یکی از دوستانتان، غذایتان سوخته یا آنقدر محو جنجال یک لایو در اینستاگرام شده‌اید که به دستشویی نرفته‌اید و یا در بهترین حالت، گوشی را هم با خود به آنجا برده‌اید.

ما هم مانند آن کودک بازیگوش که هدف بازی برایش مهم نیست، هدف از حضورمان را فضای مجازی را فراموش کرده‌ایم و برایمان اهمیتی ندارد با چه کیفیتی در این فضا حضور داریم. همین که عکس پروفایل زیبایی داشته باشیم و در جریان آخرین سفر یک اینفلوئنسر باشیم، کافیست. هروقت که نیازهای ما تامین نمی شود، علاوه بر این که سلامت جسم و روانمان به خطر میفتد، مود پایین، افکار منفی و گم کردن هدف هایمان هم در کمین هستند.

من این متن را درمورد تلفن همراه و فضای مجازی نوشته‌ام هرچند هر کاری که ما را از خودمان و ارتباط با خودمان دور کند، همین گونه عمل می‌کند. از امروز با خودمان قرار بگذاریم که هر چند وقت یک بار، اهمیت و اولویت موضوعات را برای خودمان مرور کنیم و بررسی کنیم آیا رفتارمان همراستا با این اولویت ها هست یا نه.

و در این بررسی فراموش نکنیم کارهایی که هرروز و هرلحظه به آن ها مشغول هستم، لزوما اهمیت و سود زیادی برای ما ندارند.

بعد از اینجا کجا بریم؟

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

تمام حقوق مادی و معنوی این سایت متعلق به تارا یاراحمدی هست.

Copyright ©2021